نقطه سر خط ....

چقدر نبودم ...و اکنون تهی از خویش با کوله باری خاک خورده ولی خالی قلم ناتوانی خود را می فرسایم ......غروب  ناخواسته ، پرایزنر به گوشم خورد و فهمیدم که چقدر دور شدم . چقدر دور شدم ..از آنچه که دوست داشتم ، از خودی که لذت میبردم .فاصله ی میان خودی و بیخودی فقط یک موزیک بود . احمقانه ست 11 سال فاصله داشتم ولی اکنون ، بی حضور خودم ، کنارش نشستم و می گریم و می نویسم ............سرشار از تهی ام .جسمم برای خودم .زمان هم که در این بین جولانِ طغیان می دهد و سفیدت میکند ..............ای کاش کسی یادمان می داد که خیلی زودتر از این باید تکلیفمان را روشن کنیم......